Er zijn momenten in een mensenleven waarop van alles wringt.
Je voelt dat het zo niet meer gaat, maar je kunt niet goed aanwijzen waarom.

​

Dat punt heb ik zelf meerdere keren gekend: vastzitten, zoeken, opnieuw richting moeten vinden. Juist daardoor herken ik het moment waarop iemand voelt: zo kan het niet verder...

Kinesiologie bracht mij destijds weer in beweging, niet door te duwen, maar door te luisteren naar wat mijn lichaam liet zien.

​

In mijn praktijk werk ik op diezelfde manier.
Met aandacht, zonder haast, met ruimte voor wat zich wil laten zien, ook als jij er zelf nog geen woorden voor hebt.